Bestuurdersaansprakelijkheid

Sander heeft namens een curator succesvol opgetreden tegen een oud-bestuurder die een concurrentiebeding uit de aandeelhoudersovereenkomst na de faillissementsdatum had geschonden. In kort geding werd de bestuurder door de voorzieningenrechter bevolen zijn concurrerende handelen te staken. Het hoger beroep van de oud-bestuurder werd afgewezen wegens gebrek aan belang, omdat Sander met succes het argument aanvoerde dat de termijn van het concurrentiebeding reeds was verstreken.

Lennard stond met succes een buitenlandse onderneming bij die met een onbetaalde vordering op een lege B.V. bleef zitten. De rechtbank wijst alle vorderingen van Lennards cliënte toe en acht de bestuurder in persoon en de moeder- en dochtermaatschappij van de onderneming in kwestie aansprakelijk voor de volledige schuld van ongeveer € 170.000.

Marleen stelde als curator een vordering in als benadeelde partij in een strafprocedure wegens faillissementsfraude. De bestuurder had goederen (geldbedragen) aan de boedel van zijn bv onttrokken, geen deugdelijke administratie bijgehouden en de administratie niet volledig aan de curator overhandigd. De vordering van de curator werd toegewezen.

Hidde stond een bestuurder van een transportbedrijf bij die door de curator aansprakelijk werd gehouden voor het gehele tekort in faillissement. De rechtbank had die vordering in eerste aanleg toegewezen. In hoger beroep kreeg de bestuurder alsnog gelijk. Het hof oordeelde dat niet was komen vast te staan dat kennelijk onbehoorlijke taakvervulling een belangrijke oorzaak was van de faillissementen. Weliswaar was de jaarrekening meer dan elf maanden te laat gedeponeerd, maar de bestuurder slaagde erin het wettelijk vermoeden van art. 2:248 lid 2 BW te ontzenuwen.

Hidde stond een schuldeiser bij in een faillissement die, anders dan overige crediteuren, daarin geen uitkering had ontvangen. De curator was overeengekomen en had toegestaan dat een derde partij (de koper van de onderneming in het faillissement) de erkende crediteuren een vast percentage van hun vorderingen zou voldoen. De curator betwistte echter de vordering van de onderhavige crediteur. Nadat haar vordering alsnog was toegelaten (erkend), kwam tussen de curator en deze koper echter vast te staan dat de koper niet was gehouden de crediteur alsnog te voldoen.

De curator werd zowel q.q. als pro se (persoonlijk) aansprakelijk gesteld op de grond dat hij onrechtmatig had gehandeld door overeen te komen dat de uitkering — in strijd met de wet (gelijkheid van schuldeisers) — plaatsvond door een derde, waardoor de onderhavige crediteur ongelijk kon worden behandeld ten opzichte van andere schuldeisers. De rechtbank (en later ook het gerechtshof) wees deze vordering toe en veroordeelde de curator tot betaling van het bedrag dat de crediteur onder de met de koper getroffen regeling had moeten ontvangen, vermeerderd met rente.