Herbalife mocht distributeur opzeggen wegens manipulatie van het marketingplan: geen herstel in kort geding

De voorzieningenrechter van de Rechtbank Amsterdam wees op 6 november 2026 een kort geding af van een Herbalife-distributeur die zijn lidmaatschap terug wilde (ECLI:NL:RBAMS:2026:10969). De uitspraak laat zien hoe hoog de lat ligt voor wie in kort geding de voortzetting van een opgezegde duurovereenkomst vordert. Advocaat verbintenissenrecht Thomas van Vugt bespreekt de uitspraak.

Waar draaide het om?

Herbalife verkoopt haar producten niet in winkels, maar via een netwerk van zelfstandige distributeurs. Wie andere distributeurs aanbrengt, wordt hun "upline" en ontvangt royalty’s over de omzet van die "downlines". De Gedragsregels van Herbalife verbieden het organiseren van aankopen met als voornaamste doel die beloning op te drijven.

De distributeur was sinds 2020 lid. Zijn schoonmoeder was zijn upline en sinds 2024 had hij twee downlines. Via zijn eigen onderneming beheerde hij hun webshops en Google Ads-campagnes. Volgens Herbalife verschoof zo omzet van hem naar zijn downlines, terwijl de totale omzet gelijk bleef. Herbalife wees daarnaast op bestellingen vanaf hetzelfde apparaat en op honderden gedeelde verzendadressen. Bij brief van 7 januari 2026 zegde Herbalife de overeenkomst op per 7 juli 2026. De distributeur betwistte alle verwijten en vorderde herstel van zijn lidmaatschap en schadevergoeding.

Opzeggen kan, maar niet zomaar

De voorzieningenrechter stelt voorop dat een vordering tot herstel in kort geding alleen slaagt als voldoende aannemelijk is dat de bodemrechter de eiser gelijk zal geven. Daarna volgt het kader voor duurovereenkomsten. Een overeenkomst voor onbepaalde tijd is in beginsel opzegbaar. De redelijkheid en billijkheid kunnen wel meebrengen dat daarvoor een voldoende zwaarwegende grond nodig is, dat een opzegtermijn geldt of dat schadevergoeding moet worden aangeboden (art. 6:248 BW). De Hoge Raad zette dat kader eerder uiteen in onder meer ECLI:NL:HR:2018:141.

Opvallend: Herbalife mocht volgens haar eigen voorwaarden "naar eigen inzicht" opzeggen bij een overtreding. De voorzieningenrechter laat het daar niet bij, maar toetst of er een voldoende zwaarwegende grond was.

De distributeur maakte zijn verweer niet concreet

Die grond was er, voorshands. De distributeur erkende dat de omzet was verschoven, maar verklaarde die verschuiving vanuit zijn wens minder te werken. Volgens de voorzieningenrechter maakte hij daarmee niet duidelijk dat zijn handelwijze wél was toegestaan. Als hij betwistte dat hij de webshops van zijn downlines via Google Ads promootte, had hij zijn werkzaamheden voor die campagnes en webshops inzichtelijk moeten maken (r.o. 4.7). Dat deed hij niet. Dat de downlines eenvoudige vragen over hun eigen onderneming slecht konden beantwoorden, bevestigde het beeld.

Ook de zorgvuldigheid van Herbalife woog mee. De distributeur had in 2024 een training over dit verbod gevolgd. Herbalife ging begin 2025 met hem in gesprek, deelde in juni 2025 haar bevindingen en gaf hem gelegenheid te reageren. Met de opzegtermijn van zes maanden achtte de voorzieningenrechter het "hoogst onwaarschijnlijk dat de bodemrechter deze opzegging niet rechtsgeldig zal achten" (r.o. 4.9).

Geen schadevergoeding

Een geldvordering in kort geding vraagt dat bestaan en omvang van de vordering voldoende aannemelijk zijn. Omdat de opzegging naar verwachting standhoudt, is er geen schade die voor vergoeding in aanmerking komt. Beide schadeposten, € 2.884,29 en € 1.674,06 per maand, worden afgewezen.

Conclusie

Wie een opgezegde distributie- of samenwerkingsovereenkomst in kort geding wil laten herstellen, moet de verwijten van de wederpartij concreet en met stukken weerleggen. Een plausibel klinkende verklaring is niet genoeg als de eigen werkzaamheden niet inzichtelijk worden gemaakt. Andersom geldt voor de opzeggende partij: onderzoek zorgvuldig, hoor de wederpartij en hanteer een redelijke termijn.

Meer over de redelijke opzegtermijn bij duurovereenkomsten lees je in een eerdere blog. AMS Advocaten stond eerder FlixBus bij in een vergelijkbaar kort geding over de opzegging van een duurovereenkomst. Ook daar weigerde de voorzieningenrechter de gevraagde voorzieningen: de busondernemer had ondanks waarschuwingen een contractuele veiligheidsnorm geschonden.