Dyslexie geen ontsnappingsroute: huurder bedrijfsruimte blijft gebonden aan wat hij tekende

In een vonnis van 6 november 2026 (ECLI:NL:RBROT:2026:15375) ontbindt de kantonrechter van de Rechtbank Rotterdam twee huurovereenkomsten voor bedrijfsruimte wegens een forse huurachterstand. Dat oordeel is op zich weinig verrassend. Opvallender is het verweer van de huurder dat hij dyslectisch is en daardoor niet begreep wat hij had ondertekend. Advocaat huurrecht bedrijfsruimte Thomas van Vugt bespreekt de uitspraak.

Waar draaide het om?

Een ondernemer die onder een handelsnaam optreedt, huurde twee bedrijfsruimten, voor samen ruim € 2.600 per maand. Tot en met oktober 2026 stond € 32.289,89 open, waaronder ruim dertien maanden huur per ruimte. De huurder betwistte dat bedrag niet. Hij voerde wel andere verweren, van financiële problemen tot een voorgestelde betalingsregeling. Daarnaast stelde hij dyslectisch te zijn.

Ontbinding en ontruiming

De kantonrechter is kort. Een achterstand van deze omvang rechtvaardigt ontbinding, ook als de huurder het financieel moeilijk heeft. Een betalingsregeling kan de rechter de verhuurder niet opleggen, en van de voorgestelde nieuwe huurder blijkt niet dat die voldoende waarborgen biedt. Alleen bij de boete krijgt de huurder een klein beetje gelijk: voor één pand was geen verhoogde boete afgesproken, dus daar wordt € 300 toegewezen in plaats van de gevorderde € 650.


Dyslexie: wat vond de kantonrechter?

De rechter constateert eerst droogjes dat onduidelijk is welk gevolg de huurder aan zijn dyslexie wilde verbinden. Vervolgens geeft hij drie redenen waarom die stelling hoe dan ook niets uitmaakt: de huurder is handelingsbekwaam en "wordt geacht om te weten wat hij ondertekent", het gaat om de huur van bedrijfsruimte, om een zakelijke overeenkomst dus, en de verhuurder wist niet van de dyslexie en kan niet worden verweten dat de huurder niet begreep wat hij tekende.

Waarom het derde argument de doorslag geeft

Wie tekent, is in beginsel gebonden, ook als hij het contract niet (goed) heeft gelezen. De wet beschermt degene die redelijkerwijs mocht vertrouwen op de handtekening van de ander (art. 3:35 BW). Die bescherming vervalt pas als de wederpartij wist of had moeten begrijpen dat de ondertekenaar niet overzag wat hij tekende. Dan kan op haar of hem een onderzoeksplicht rusten.

Een leesbeperking doet er juridisch pas toe als de wederpartij ervan weet of die redelijkerwijs moet opmerken. Bij een ondernemer die een huurcontract voor bedrijfsruimte tekent en daarover niets zegt, is daarvan geen sprake.

Conclusie

Deze uitspraak laat dus zien dat een persoonlijke beperking geen achteraf in te roepen ontsnappingsclausule is. Voor huurders, en ondernemers in het algemeen, geldt: wie moeite heeft met lezen of juridische taal, meldt dat dan voorafgaand aan het tekenen. Voor verhuurders geldt omgekeerd: wie wél weet dat de huurder een stuk niet kan overzien, licht de inhoud toe en legt dat vast.